Ξεπούλημα: Το ανώτερο στάδιο της «εθνικής ευθύνης»

Του Δημήτρη Μυ

Η κυβέρνηση «εθνικής συνεννόησης και ευθύνης» θα μετατρέψει την Ελλάδα σε «μια χώρα φιλική στις επενδύσεις και τους επενδυτές». Αυτό σε γενικές γραμμές ήταν το  σαφές νόημα των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού, το οποίο ωστόσο δημιουργεί ένα μεγάλο ερώτημα: Πως θα γίνει αυτό;

 Το ερώτημα για όσους δεν χορταίνουν με (πολιτικό) αέρα κοπανιστό, είναι ρητορικό, καθώς η απάντησή του είναι προφανής. Τα παραδείγματα άλλωστε των φιλικών προς τις...
επενδύσεις χωρών είναι πασίγνωστα, ξεκινώντας από τις χώρες της γειτονιάς μας, όπως για παράδειγμα τη Βουλγαρία και καταλήγοντας στην φιλικότερη χώρα των όπου γης επενδυτών, την Κίνα. Εκεί δηλαδή, στη Βουλγαρία που ενώ τα έχει δώσει όλα στους επενδυτές, ακόμη περιμένει τις επενδύσεις του. Εκεί, δηλαδή στην Κίνα που το ελεήμων κεφάλαιο σπεύδει για να δώσει ένα-δύο ευρώ τη μέρα σε εκατομμύρια εργαζόμενους οι οποίοι από την πολύ ευτυχία και ευγνωμοσύνη, δεν αντέχουν και πηδούν από τα παράθυρα των μεσαιωνικών κάτεργων…

 Στην Ελλάδα, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή αυτής της πορείας προς την… ευτυχία. Πολλά οφείλονται στον Γιώργο Παπανδρέου, τεράστια ήταν η συμβολή του Λουκά Παπαδήμου, μέγιστη, ωστόσο θα αποδειχτεί η προσφορά των κυρίων Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη για την μετατροπή της Ελλάδας σε επενδυτικό παράδεισο.

Προφανώς οι εν λόγω κύριοι είτε δεν νοιάζονται και αδιαφορούν, είτε (ο κύριος Φώτης) αδυνατεί να αντιληφθεί πως ο επενδυτικός παράδεισος προϋποθέτει και τη δημιουργία μιας παράλληλης κόλασης. Αυτής της κόλασης που ήδη βιώνουν το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων που ζουν (αν και έχουν εργασία) κάτω από το όριο της φτώχειας, των συνταξιούχων των 500 (και κάτω) ευρώ, των ανθρώπων που ενώ πληρώνουν μια ζωή τις εισφορές τους σήμερα αν τους τύχει και αρρωστήσουν θα πεθάνουν (ρωτήστε επ αυτού κάποιον καρκινοπαθή) στο δρόμο.

 Αυτή είναι η πορεία προς τον επενδυτικό παράδεισο, αυτή είναι η ελληνική κόλαση σήμερα. Μια κόλαση η οποία θα ολοκληρωθεί – ή τουλάχιστον αυτό έχει κατά νου να κάνει ο Σαμαράς και οι «σοσιλααριστεροί» στυλοβάτες του- με το ξεπούλημα κάθε μελλοντικής προοπτικής γι αυτόν τον τόπο: Νερά, ενέργεια, υποδομές, παραλίες, βουνά , ορυχεία, τζόγος.

Μέχρι και τα προσδοκώμενα  έσοδα από τον πιθανό πετρελαϊκό πλούτο της χώρας έχουν ήδη υποθηκεύσει/ προεξοφλήσει--- αν αναρωτιέστε γιατί σήμερα τους έπιασε ο πόνος για έρευνες και ΑΟΖ-- με αντάλλαγμα την …επόμενη δόση.

Αυτός είναι, λοιπόν, ο στόχος της κυβέρνησης «εθνικής ευθύνης», ο οποίος, προφανώς, αργά ή γρήγορα, θα φέρει το έθνος, την κοινωνία, τον λαό, ενώπιον των ευθυνών του…

(από topontiki)

Πηγή: http://antidimos.blogspot.com/

Ταξιδιώτης του χρόνου, ο οποίος επέστρεψε μετά από 74 έτη, πέθανε σε ηλικία 31 ετών

Ταξιδιώτης του χρόνου, ο Rudolf Fenz, Senior εξαφανίστηκε το 1876 και επέστρεψε μετά από 74 έτη. Πέθανε σε ηλικία 31 ετών.

Παρά την έντονη αναζήτηση από την αστυνομία,ο Fenz δεν βρέθηκε ποτέ. Ωστόσο, η οικογένειά του κατέχει πάντα την ελπίδα ότι θα επέστρεφε. Περίμεναν χρόνια, τελικά πέθαιναν ένας-προς-ένα ακόμα με την ελπίδα ότι ο αγαπημένος τους Rudolf μπορεί να έρθει πίσω.

Για όλους τους συγγενείς του που ζούσαν ,ο Rudolf Fenz είχε πεθάνει ,αλλά τελικά επέστρεψε. Και επέστρεψε με τον πιο απίστευτο τρόπο που είναι δυνατόν.Ο Rudolf Fenz ξαφνικά εμφανίστηκε τον Ιούνιο του 1950 στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πόλης, στο κέντρο του Μανχάταν στη Fifth Avenue 74 χρόνια μετά.
Δευτερόλεπτα μετά που εμφανίστηκε στη μέση της Fifth Avenue ,λόγο μεγάλης κίνησης χτυπήθηκε και σκοτώθηκε από αυτοκίνητο.

 Ο χρόνος είχε παίξει ένα σκληρό τέχνασμα για τον Fenz, που προωθείται για τρία τέταρτα του αιώνα στο μέλλον, μόνο για να τον πετάξει μπροστά σε ένα αυτοκίνητο.
Από την έναρξη της έρευνας τους στον περίεργο θάνατο ενός παράξενα ντυμένου ανθρώπου, η αστυνομία της Νέας Υόρκης γνώριζε την υπόθεση ότι δεν θα ήταν καθόλου τυπική.
Ο οδηγός ο οποίος χτύπησε και σκότωσε τον παράξενο πεζό κατέθεσε ότι ο άνθρωπος έμοιαζε σαν να ήταν από αλλού, και ορκίστηκε ο άνθρωπος εμφανίστηκε κυριολεκτικά χωρίς προειδοποίηση μπροστά του .

Το ίδιο το πτώμα ήταν ένα αίνιγμα.

Παρά το γεγονός ότι ο αποθανών ντυμένος άψογα και από τα ρούχα που εξέτασαν, η αστυνομική έρευνα επιβεβαίωσε ότι ο άνθρωπος μυστήριο φορούσε ρούχα σχεδόν έναν αιώνα πριν από σήμερα.
Σύμφωνα με την αστυνομία και τα αρχεία-που γράφτηκαν από την έρευνα αξιωματικών στον τόπο του ατυχήματος, ο νεκρός φορούσε ένα μαύρο παλτό, ένα καπέλο με πλατύ γείσο, παντελόνια και περίεργα παπούτσια που δένουν με τον, 19ος αιώνα,και πόρπες μεγάλου μεγέθους. Αυτός φαίνεται να είναι στα τριάντα του.

Η Αστυνομία ακόμη βρήκε νομίσματα στο πορτοφόλι του και χαρτονομίσματα των ΗΠΑ με ημερομηνίες πριν από τη δεκαετία του 1870 και τηλεκάρτες με χαραγμένο το όνομα "Rudolf Fenz, Senior."

Οι αστυνομικοί ανακάλυψαν επίσης μια απόδειξη για την επιβίβαση αλόγων και την αποθήκευση μίας μεταφοράς μεταξύ των αποτελεσμάτων της έρευνας του ανθρώπου.
Ανίκανος να προσδιοριστεί ο τόπος όπου Rudolf Fenz Senior ζούσε ή να εντοπίσει οποιοσδήποτε πλησιέστερος συγγενής, έτσι λοιπόν η αστυνομία παρέδωσε την υπόθεση σε έναν από τους ανακριτές για αγνοούμενους,τον Hubert Rihn. Με τους πόρους του Γραφείου Αγνοουμένων Ατόμων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης,ο Rihn σε επαφή με τους ομολόγους του από τις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας και της Γερμανίας, σε μια προσπάθεια να βρει οποιοδήποτε υπάρχον συγγενή του θύματος.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, η έρευνα Rihn του έτρεξε σε αδιέξοδα.
Τέλος, σχεδόν σε μια πράξη απελπισίας,ο Rihn ψάχνει ένα αντίγραφο ενός παλιού τηλεφωνικού κατάλογου από το 1939 της Νέας Υόρκης . Εκεί, οι επίμονοι ερευνητής διαπίστωσαν μια σημαντική ένδειξη: στον κατάλογο που παρατίθεται υπάρχει ένα άτομο που ονομάζετε Rudolf Fenz, Junior.
Αυτή η ανακάλυψη, που ακολουθείται από πολύ επίπονο έργο της αστυνομίας, οδήγησε τον Rihn σε μια ηλικιωμένη γυναίκα, τη χήρα του Rudolf Fenz, Junior.

Εδώ η υπόθεση παίρνει πιο ασυνήθιστη και περίεργη τροπή με τη σειρά της. Τα γεγονότα που προέκυψαν έκαναν τους αξιωματικούς της αστυνομίας της Νέας Υόρκης να ζαλιστούν.
Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συνέντευξης με τον κ. Rudolf Fenz, νεώτερο, είπε στους ανακριτές ότι ο πατέρας του Rudolf Fenz, Senior, εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας καθημερινής βόλτας του. Εκείνη την εποχή, ο γιος του και αργότερα ο σύζυγός της ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Αναφορές έγιναν από την οικογένεια και μια έρευνα που διεξήχθη από τις αρχές, αλλά κανένα ίχνος του αγνοούμενου πατέρα δεν ήρθε ποτέ στην επιφάνεια

Το έτος 1876 ο Rudolf Fenz, ήταν τότε 31 ετών.

Έτσι ο Rihn έψαξε σε αρχεία του 19ου αιώνα από ανεξιχνίαστες περιπτώσεις αγνοουμένων που καταγράφηκαν από το Γραφείο Αγνοουμένων Ατόμων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς έκπληξή του, είδε τον Rudolf Fenz, Senior, που τον ανέφεραν από την οικογένειά του ως αγνοούμενο.

Μια παλιά φωτογραφία του Rudolf Fenz, (η φωτογραφία ήταν η ακριβής ομοιότητα του ανθρώπου που θανατώθηκε στην πολυσύχναστη οδό της Νέας Υόρκης
http://www.apocalypsejohn.com 

Πηγή: http://antidimos.blogspot.com/

Ένα καταπράσινο «νησί» σε μια θάλασσα… άμμου!

Κοντά στην πρωτεύουσα Λίμα του Περού ένας μύθος κυκλοφορεί ανάμεσα στους ντόπιους εδώ και αιώνες, όσους ακριβώς μετράει και η δημιουργία της όασης Huacachina, που θεωρείται μία από τις ωραιότερες του κόσμου...

Μια όμορφη πριγκίπισσα των Ίνκα περιπλανιόταν ανάμεσα στους αμμόλοφους, θαυμάζοντας την ομορφιά της σε έναν καθρέφτη που κουβαλούσε επάνω της. Ένας κυνηγός την κοίταζε με βλέμμα ερωτικό… Τρέχοντας εκείνη να ξεφύγει, ο καθρέφτης έπεσε από τα χέρια της και έσπασε. Εκεί ακριβώς δημιουργήθηκε η όαση Huacachina!

Γνωστή και ως η «όαση της Αμερικής», αποτελεί μία από τις ελάχιστες οάσεις που υπάρχουν σήμερα στην αμερικανική ήπειρο, ενώ είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά θέρετρα εδώ και αρκετές δεκαετίες, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου.

Νερά που καθρεφτίζουν το φυσικό τοπίο, υψηλής ποιότητας εγκαταστάσεις και φιλόξενοι κάτοικοι «υπόσχονται» μια μοναδική εμπειρία διαμονής. Επιπλέον, η θέα προς την έρημο, ειδικά κατά τη δύση του ήλιου, είναι μια εικόνα μαγική.

Κι αν συμπληρώσουμε σε αυτήν τους sandsurfers που κατεβαίνουν με ταχύτητα τους αμμόλοφους αλλά και τους ρομαντικούς επισκέπτες που απολαμβάνουν μια βαρκ� �δα στα ήρεμα νερά, ε τότε τα λόγια είναι απλώς περιττά!

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/

Δεν εξωραΐζεται με λόγια η πραγματικότητα.

Γράφει ο Γιώργος Νύκτας

Όσες φορές οι κυβερνώντες θα μιλούν  για ανάπτυξη, για πρόοδο, και ευημερία, τόσες φορές θα διαψεύδονται από τη σκληρή πραγματικότητα. Όσο και  αν τα ΜΜΕ αποφεύγουν να ρίξουν τα φώτα τους στους τύπους των ήλων  προσπαθώντας  να μας παρουσιάζουν μια διαφορετική  εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα, οι εικόνες της εξαθλίωσης που βιώνει καθημερινά η ελληνική κοινωνία, δεν θα πάψουν  να κάνουν το γύρο του κόσμου. Αμείλικτη η πραγματικότ ητα καθημερινά θα διαψεύδει με τον πιο ωμό τρόπο όλους όσους προσπαθούν να μας δημιουργούν φρούδες ελπίδες ανάπτυξης και.......

  φανταστικές προσδοκίες ευημερίας.

 Όσο και να προσπαθούν να παρουσιάσουν μια αλλιώτικη Ελλάδα  από εκείνη της φτώχειας και της μιζέριας, οι εικόνες των άνεργων, των αστέγων και των πεινασμένων, θα τους προσγειώνουν στη σκληρή πραγματι κότητα. Και ποια είναι τάχα αυτή η περιβόητη ανάπτυξη που ο ερχομός της αναβάλλεται από εξάμηνο σε εξάμηνο και από χρόνο σε χρόνο; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η ανάπτυξη που βλέπουν οι κυβερνώντες και δεν μπορούμε να τη δούμε και να τη νοιώσουμε εμείς οι μικροαστοί;   

Είναι ανάπτυξη μήπως το βάθεμα της ύφεσης και τα αυξημένα ποσοστά της ανεργίας που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις λες και η χώρα είναι σε περίοδο πολέμου;  Είναι ανάπτυξη η υποβάθμιση της υγείας και η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους όπου ο ασφαλισμένος πρέπει ν βάζει πλέον βαθειά το χέρι στην τσέπη για να εξασφαλίσει τα φάρμακα του; Είναι ανάπτυξη η συρρίκνωση της παιδείας; Είναι ανάπτυξη η κατάργηση των εργασιακών σχέσεων και οι μισθοί πείνας προς χάρη τάχα της ανταγωνιστικότητας; Είναι ανάπτυξη η ισοπέδωση μισθών,  συντάξεων και ο εξαναγκασμός  ενός μεγάλου ποσοστού των Ελλήνων να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας;   Είναι α� �άπτυξη η άγρια φορολογία που για τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα σημαίνει δήμευση της περιουσίας τους; Είναι ανάπτυξη τα άδεια από το κούρεμα ασφαλιστικα ταμεία που το μέλλον τους και αυτό των συνταξιούχων  είναι αβέβαιο;  Είναι μήπως ανάπτυξη η αναγκαστική μετανάστευση των νέων επιστημόνων που θυμίζει δεκαετία του 1950΄

Γιατί ναι εκεί έχει γυρίσει η Ελλάδα, στα χρόνια που πάλευε να μαζέψει τα συντρίμμ ια της και να επουλώσει τις πληγές της από τους πολέμους. Και τότε πάλευε ο Λαός γιατί υπήρχε η δικαιολογία των πολέμων.  Τώρα ποια δικαιολογία υπάρχει για την κατάρρευση; Μα ασφαλώς  αυτή  των άστοχων πολιτικών.  Δεν έρχεται η ανάπτυξη με το να γίνει η Ελλάδα ένας εργασιακός παράδεισος τύπου Μπαγκλαντές, όπου οι λίγοι θα ζουν στη χλιδή και οι πολλοί στην εξαθλίωση. Δεν έρχεται η ανάπτυξη με το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού της Χώρας  να είναι άνεργο, και το υπόλοιπο να ζει με την α βεβαιότητα αν θα έχει αύριο δουλειά. Δεν έρχεται η ανάπτυξη με τόση κοινωνική αδικία όπου οι συνέπειες της κρίσης πλήττουν μόνο τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα.

Δεν υπάρχει ανάπτυξη εκεί που ευημερούν οι αριθμοί και όχι οι κοινωνίες. Δεν έρχεται τέλος η ανάπτυξη αν στο Λαό δεν υπάρχει πίστη και ελπίδα για το αύριο. Και για να πιστέψει ο λαός ότι υπάρχει αύριο, ότι υπάρχει μέλλον, πρέπει να πειστεί πρώτα ότι αυτοί που τον κυ βερνούν πάνω από τα κομματικά και πολιτικά τους συμφέροντα  έχουν βάλει τα συμφέροντα του Λαού και της Χώρας.

Ένας λαός ταλαιπωρημένος και εξουθενωμένος που ξαφνικά έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του για να πιστέψει θέλει πλέον απτές αποδείξεις και όχι ευχολόγια.

Γιώργος Νύκτας

giorgosnuktas@hotmail.com

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/

«Συνωστίζονται…»

Του Θανάση Νικολαΐδη 

  

Η Μικ� �ασιατική τραγωδία (μας) δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Τόσος ηρωισμός και αθλιότητες, τέτοιος (ηρωικός) στρατός, τόσο μεγάλη προδοσία…

ΔΕΝ το θέλουν οι «Σύμμαχοι», δεν αποκαθίσταται τα θύματα, δεν δικαιώνεται ο ελληνισμός. Ωστόσο, αν αυτοί (που παραμένουν «Σύμμαχοι») δεν έχουν λόγο μη φανεί η προδοσία τους, κι αν μερίδα ελλήνων πιστεύει πως αποδόθηκε δικαιοσύνη στο Γουδί, η Ιστορία δεν στέργει και θα γράψει τα δικά της. Όταν.....

φύγουν κι οι τελευταίοι του δράματος κι ας έκλεισε βιαστικά η αυλαία.

ΤΟ σχεδίασαν οι «Σύμμαχοι» να ξεριζωθεί ο πανάρχαιος ελληνισμός της Ιωνίας, το εκτέλεσαν οι Τούρκοι και το έζησαν οι διωγμένοι. Και δεν έχει προηγούμενο το φευγιό της Σμύρνης. Τούρκοι πυρπόλησαν την πόλη και οι καπνοί πανικόβαλλαν τους κυνηγημένους, τσέτες τους σημάδευαν κι ήταν(;) η θάλασσα διέξοδος και λυτρωμός. Εκεί, στην ήρεμη παραλία της Σμύρνης ό� �ου έπινε τον καφέ της η ελληνοτουρκική φιλία και συνύπαρξη, μύριζε θάνατο. Κι ήταν τόσα τα επιπλέοντα πτώματα ελλήνων, που μπορούσες, περπατώντας πάνω τους, να φτάσεις στα «συμμαχικά» πολεμικά. Κάποια (κουφάρια) χωρίς χέρια, κομμένα με μπαλτάδες Αγγλο-Γάλλων του πληρώματος, μαρτυρούσαν τις «συμμαχικές» προθέσεις απέναντι στην «ευκολόπιστη και πάντα προδομένη». Αυτά είδαν τρομαγμένα μάτια επιζώντων και τα περιέγραψαν, αυτά γράφουν οι ιστορικοί.

Ω� �ΤΟΣΟ, η «ημετέρα» ιστορικός ονόματι Ρεπούση άλλα…κελεύει. Η Ελληνίδα(;) που δεν άντεξε ενός λεπτού για τη γενοκτονία των Ποντίων και πήγε προς…νερού της. Απέναντί της ιστορικοί ξένοι και Έλληνες, «παγκόσμιοι», φιλέλληνες και ανθέλληνες, σοφοί, γνώστες και μελετημένοι, (εξ)ιστορούν, γραπτά, και περιγράφουν. Η παραπάνω μόνη, ετερόδοξη και αιρετική, θρασεία, πείσμων και επίμονα…ανιστόρητη. Με τους τίτλους της συμπυκνωμένους σε ένα (σύνηθες) μεταπτυχιακό στην αλλοδαπή και ένα (συνηθέστερο) πτυχίο στην ημεδαπή και με τον…φιλελληνισμό της σ τον «συνωστισμό». Σηκώνονται κι οι πέτρες, ο «συνωστισμός» γίνεται «συνωστίζονται», κάτι ψελλίζει και μας παραπέμπει στα…βιβλία της. Με το «έγκλημα» ατιμώρητο και την ίδια «από καναλίου εις κανάλιον»…Δεν το μετάνιωσε, δεν ανακάλεσε, δεν πήγε στην παραλία της Σμύρνης να…πνιγεί είτε στο Ζάλογγο να πέσει στο γκρεμό, σπίτι της ή να καλογριέψει. 

ΕΙΝΑΙ και πολιτικός η παραπάνω κυρία. Με 1670 σταυρούς-κατά τα άλλα «δεν φταίει ο λαός…». Αυθαδιάζ ει δημόσια και δεν της τραβάει το αυτί ο αρχηγός, το Κόμμα δεν τη διαγράφει.

ΟΙ λαοί έχουν την ιστορία τους με γεγονότα και αλήθειες, έχουν ακόμα και μύθους που τους κρατάνε στη ζωή. Αν δεν τα ξεχωρίσατε, κυρία μου, έχετε πρόβλημα.

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/

Ένας φοιτητής νεκρός σε αιματηρά επεισόδια

Συγκλονίζει ο θάνατος Τούρκου φοιτητή που βρισκόταν στο Πάρκο Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους φοιτητές, οι οποίοι έχουν σ� �γκεντρωθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ένα οικιστικό σχέδιο.
Την ώρα που οι...........
άνδρες της τουρκικής αστυνομίας προσπαθούσαν να απωθήσουν βίαια και με ρίψη δακρυγόνων τους διαδηλωτές, τραυματίζοντας δέκα, ο Κερέμ Καν Καρακάς, έχασε τη ζωή του από καρδιακό επεισόδιο.
Όπως αναφέρει η τουρκική ιστοσελίδα haberedikkat.com, αλλά και η τουρκική Indymedia, η καρδιά του νεαρού Κερέμ δεν άντεξε καθώς οι άνδρες τ� �ς τουρκικής αστυνομίας «βομβάρδισαν» την περιοχή με δακρυγόνα και καπνογόνα.

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/

η ΚΥΡΙΑ : ΟΛΑ ΤΑ ΣΦΑΖΩ !!

ΤΣΙΜΠΕΡΔΩΝΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ (ΤΣΙΜΠ.)

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/